Pani profesor nie chciała opiekunki — i dlaczego w końcu zmieniła zdanie. Historia z poznańskich Jeżyc

Mieszkanie przy Dąbrowskiego to jeden z tych poznańskich apartamentów, które przechowują historię całymi ścianami. Książki od podłogi do sufitu, fortepian w rogu salonu, dywan perski już trochę wytarty — ale wciąż piękny. Zofia przez czterdzieści lat prowadziła tu seminaria dla doktorantów, pisała przy biurku do późna i przyjmowała gości na kawie z imbryczka. Dzisiaj ten sam salon jest jej światem. I coraz bardziej — jej więzieniem.

Dwa lata przekonywania

Klaudia wyjechała do Berlina sześć lat temu — najpierw na staż, potem na stałe. Mama miała wtedy 73 lata i żadnych problemów. Telefonowały codziennie. Potem zaczęły się pierwsze sygnały: mama zapomniała zadzwonić w urodziny wnuczki. Potem zgubiła klucze — po raz trzeci w tym samym miesiącu. Potem Klaudia przyjechała na weekend i znalazła w lodówce mleko sprzed trzech tygodni.

Kiedy zaproponowała mamie opiekunkę, pani Zofia odłożyła na bok "Lalkę" Prusa i spojrzała córce w oczy: "Klaudia, ja jestem w pełni władz umysłowych. Byłam profesorem. Nie potrzebuję nianki." Rozmowa skończyła się milczeniem. I tak przez dwa lata.

Trzecia drzemka przy biurku

Przełom nastąpił w marcu. Klaudia wpadła niezapowiadana — ostatni pociąg, impuls. Zastała mamę śpiącą nad otwartą książką przy biurku, z herbatą dawno wystygłą i oknem otwartym na marcowy chłód. Pani Zofia obudziła się zdezorientowana — przez chwilę nie wiedziała, że to córka. Tylko przez chwilę. Ale to wystarczyło.

Tym razem Klaudia nie zaproponowała opiekunki. Zadzwoniła do nas i zapytała jak rozmawiać z mamą, żeby nie poczuła się upokorzona. Nasza koordynatorka, Agnieszka, powiedziała jej jedno zdanie: "Niech mama sama zdecyduje — zaproponujemy jej asystentkę do rozmów i spraw, nie opiekunkę do mycia."

Asystentka do rozmów

Pierwsze spotkanie było przy kawie. Agnieszka — nasza opiekunka — zapytała panią Zofię o Prusa. Pani Zofia zapytała ją co czytała. Rozmowa trwała dwie godziny. Na koniec pani profesor powiedziała: "Może mogłaby pani wpaść we wtorek? Mam tutaj transkrypcję wywiadu z Miłoszem, którą chciałam przepisać, ale wzrok mi siada."

We wtorek Agnieszka wróciła. Przy okazji przepisywania wywiadu — sprawdziła leki, zajrzała do lodówki, otworzyła okno żeby przewietrzyć sypialnie. Pani Zofia nie powiedziała ani słowa. Przy kolejnej wizycie sama poprosiła żeby Agnieszka "może wpadła też w piątek, bo jest spacer na Jeżycach i warto mieć towarzystwo". Teraz chodzą razem na spacery trzy razy w tygodniu.

Co powiedziała Klaudia

Klaudia zadzwoniła do nas po miesiącu. Powiedziała tylko: "Mama ma teraz z kim porozmawiać o literaturze. Chyba bardziej potrzebowała rozmowy niż opieki." Odpowiedziałyśmy, że to często jedno i to samo.

Pani Zofia nadal mówi, że nie potrzebuje "opiekunki". Ale w każdy wtorek i piątek czeka na Agnieszki z zaparzonym imbryczkiem i otwartą książką na stoliku. I to wystarczy.